Indrukwekkend!

_DSC6034

SOS Kinderdorpen vroeg de redactie van Kinderen om een reis naar Afrika te maken. Ik mocht deze reportagereis maken en ging naar Ghana en zag daar hoe SOS-moeders gezinnen met wel tien kinderen runnen en deze kinderen een tweede kans bieden. Een fragment uit mijn verhaal in magazine Kinderen

‘Het einde van de middag brengen we door in het kinderdorp zelf. Eindelijk bij een gezin zelf rondkijken. Ik maak kennis met moeder Febe. Het is een vrije dag vanwege een nationaal feest in Ghana. Die dag verloopt iets anders dan andere dagen.Als ik bij haar binnenstap zit ze op de bank met een slapend jongetje naast haar. Haar oudere kinderen relaxen wat in huis. Ze vertelt dat er vanaf 16.00 uur weer leven in de brouwerij komt. Dat is het tijdstip dat alle kinderen naar buiten gaan. Buitenspelen, voetballen en computeren in het centrale computergebouw is favoriet.

Maar ik geniet nog even van de rust in huis. Op de bank ligt Aran, een jongetje van ruim 2 jaar te slapen. Zijn tweelingbroertje, Nede ligt te slapen in een andere kamer. Voor Aran werkt dat niet. Hij wil altijd bij zijn moeder zijn. Ik merk dat ik heel erg nadenk over het woord moeder. De SOS-moeders spreken over hun kinderen met alle emotie en gevoelens die erbij horen, zo ook Febe. Toch blijf ik erg nieuwsgierig naar de biologische moeders. Zo ook bij deze beeldschone tweeling. Aran wordt langzaam wakker. Ontzettend lief en vertederend. Hij kruipt bij zijn moeder op schoot. En zodra zijn oogjes een beetje open zijn, ziet hij mij. In een flits kruipt hij van schoot en rent in een paar stappen naar mij toe. Heerlijk zo’n lieve knuffel van een net wakker geworden kind. Heel bijzonder gevoel. Ook doordat ik hier weer ervaar dat alle kinderen in de dorpen heel snel contact met je maken en je hart veroveren. Febe vertelt dat SOS-moeders niets weten van de achtergrond van de kinderen. De dorpsvader en pedagogisch medewerker weten dit wel. Dit heeft alles te maken met het hechtingsproces wat ze snel en voorspoedig tussen moeder en kind willen laten verlopen. Zodoende vertelt Febe over haar kinderen. Aran en Nede heeft zij in haar gezin gekregen toen ze 3 weken oud waren. Ze heeft ze letterlijk op haar lijf geplakt. Laten voelen dat ze veilig zijn, dat ze in een liefdevolle omgeving opgroeien. De kinderen slapen nog bij haar op de kamer. Huidcontact is zo belangrijk en dat zie en ervaar ik bij Febe en de omgang deze twee jongens.

_DSC5855 _DSC6065 _DSC6084

Lente-garderobe voor de kinderen: waar begin ik?

Help, waar ga ik beginnen? Het mooie weer is er al. En ondertussen ligt er in de kasten van mijn kinderen vooral warme, behaaglijke winterkleding. En waarom dat in een flits niet meer oké aanvoelt, weet ik niet. Maar als de lentezon zich laat zien, dan wil ik zelf blote-voeten-schoenen aan en het liefst zie ik de kinderen ook weer in frisse en vrolijke kleding.

Slider blogger Susan Stevens

Ondanks dit enorme enthousiasme weet ik nooit waar te beginnen. Totaal chaotisch koop ik dan een keer een opvallend item en nog eens wat anders leuks. Totdat ik besef dat er wel leuke slippers in huis zijn of een prachtig jumpsuit, maar niet de juiste items voor dit lenteweer. En dan: plotseling shop ik in een avond online van alles voor de kinderen. De dag erna volgt een doos aan de deur, waarvoor ik me toch een beetje schaam. Nouja, eerst passen… het kan altijd nog terug.

De meiden weten inmiddels goed dat ze op dat moment vooral snel moet passen. De kans is groot dat ze de volgende dag iets nieuws aan kunnen trekken. En Tomas vraagt nog steeds serieus waarom hij 5 broeken moet passen, hij heeft er toch al één! Vandaag besef ik dat ik wel al coole gympen voor Rosa heb, maar geen goede zomerschoenen. Voor Tomas ligt er een grote stapel t-shirts, daar kan hij de komende drie jaar wel mee vooruit. En broeken ontbreken weer. En Jade heeft een heel fijn mintgroen zomerjack, maar geen t-shirt of makkelijke broek dat haar nog past.

Zal ik vanavond dan maar eens beginnen met het zoeken naar leuke items? Een kort spijkerbroekje voor de meiden, felgekleurde broeken voor Tomas en blote zomerjurken zijn ook altijd favoriet. Heerlijk vooruitzicht! Dan volgt vanzelf de degelijke je-hebt-het-nu-écht-nodig kleding wel weer.

Originele blog: Lente-garderobe voor de kinderen: waar begin ik?

Tennisles in de achtertuin

tennisles thuis in de achtertuin

Niets vermoedend kijk ik de achtertuin in en zie plotseling twee witte cirkels met een punt erin getekend op de keukenmuur van de buren. Ik weet dat er allerlei tekens op huizen achtergelaten worden met slechte bedoelingen. Toch is dit wel heel groot en opvallend. En het is trouwens ook geen kruisje.
‘Wat is dat?’, roep ik direct. Vrij logische vraag als je het ziet. En voordat ik het antwoord krijg, zie ik Tomas er voor gaan staan. Op zijn gezicht een glimlach van oor tot oor. Hij heeft opvallend rode wangen!
En dan verschijnt het tennisracket. Sinds hij dit racket heeft gekregen (een paar dagen geleden) en een proefles op de tennisclub heeft gevolgd, doet en en denkt hij alleen aan tennis. Superleuk natuurlijk. Hoe kan Tomas leren tennissen? Hoe kan hij de hele dag een balletje slaan? Want ik kan en wil niet de hele dag buitenspelen. En de andere kinderen slaan de bal niet terug.
Op internet hebben we een verplaatsbaar tennisscherm gevonden. Heel handig om te oefenen. Wel heel groot voor in een stadstuin. En of de buren er gelukkig van worden als het in de voortuin staat, betwijfel ik ook. Gelukkig opperden zij al een muur te metselen midden op straat. Zijn we meteen af van auto’s, die te hard rijden in de straat…
En dan zie ik Tomas de bal tegen de muur slaan. Binnen de cirkel. Bijna op het punt. En het kwartje valt. Zijn vader heeft hem de middelen en het doel gegeven. ‘Zo leert hij het beste. De hele dag een balletje slaan. Gewoon oefenen om de tennisbal binnen de cirkel te slaan.’ Tennisles in de achtertuin.

Ps. Ik herinner me nu ook weer dat de vorige zomer de lat nog hoger lag: ‘Oefen maar, net zo lang om de tennisbal door het raampje van de voordeur te slaan.’ Een uur duurde het en toen stond hij te juichen in de voortuin!

‘Mijn hart moet dansen’ – Happy

Tomas: 'Mijn hart moet dansen' - liedje Happy van Pharrell Williams

Je hebt weleens van die momenten dat je stiekem hoopt dat je het zelf meegemaakt hebt en niet van een ander moet horen dat het er iets bijzonders is gebeurd. Zo was het ook van de week en ik een leuke kinderuitspraak miste.
Ik zit op woensdagmiddag op mijn werk. En dat is niet gewoonlijk, aangezien ik meestal op dat tijdstip van voetbal – via een vriendje – naar hockey rijd. Toch rijd ik tegenwoordig op woensdagmiddag met veel plezier naar mijn werk in Hoofddorp voor de leergang ‘Bloggen is Netwerken’.
Terwijl ik nog wat advies en tips uitvoer en ondertussen nog wat mails beantwoord, ontvang ik een whatsapp-bericht van thuis. Ik lees: ‘Tomas bij het horen van het liedje Happy: ‘Mijn hart moet dansen bij dit liedje!”
Mijn hart smelt en ik pak meteen mijn spullen. In de auto word ik blij als ik zijn liedje hoor. De dikke knuffel die ik van Tomas krijg als ik thuis kom, voelt goed.

liedje Happy – Pharrell Williams

20140321-223935.jpg

We gaan op vakantie: over 16.000 dagen ofzo!

Op een of andere manier zijn Stefan en ik van ons geloof afgevallen. We hebben de vakantie nu al geboekt: in maart!
Ik vermoed dat het gesprek in het vliegtuig terug uit Ghana er toe bijgedragen heeft. Met de warmte van de zon nog op mijn huid spraken we over de plannen voor de zomervakantie. De dame naast mij vertelde dat ze de vakantie allang geregeld had. Verschillende kleine ludieke adressen in Le Marche – Italië. Stiekem was ik jaloers op haar vooruitzicht.
En ondanks we het er thuis wel uitgebreid over gehad hadden: naar Italië of Frankrijk, met een eigen tent of een fijn huis en meerdere adressen of toch niet? Echte daadkracht was er niet. Dat is ook niet vreemd, aangezien we de afgelopen jaren een paar dagen, een week of hooguit twee weken van te voren gingen oriënteren en boeken. Misschien vraag je je af: ‘Waar maak je je druk om?’ Dat komt namelijk door alle enthousiaste ouders die in november al roepen wat ze gaan doen en die in januari melden dat je echt te laat bent. Daar is misschien ook een reden voor als je in de schoolvakantie en in de bouwvak op reis wilt gaan. En helemaal als je net als wij de wens hebt om met zijn 5-en in 1 huis of hotelkamer te overnachten.
Zodoende keek ik twee weken geleden op de site met duidelijke omschrijving 30+kids.nl. Elke bericht dat ik zag sprak me al aan. Ja, wat wil je met vakanties. Ik klikte op lodgetenten in Frankrijk en diezelfde avond hebben we gekozen en geboekt. Heerlijk vooruitzicht!
De volgende morgen heb ik meteen aan de kinderen laten zien waar we naar toe gaan. En toen is de voorpret begonnen. Tomas meldt elke dag hoeveel nachtjes hij geslapen heeft en welke spullen in de koffer moeten. Rosa deelt met iedereen die ze tegenkomt onze reisplannen. En ze wil elk detail van de glijbaan en het zwembad weten. En Jade is van slag: ‘Gaan we nu op vakantie? En nu? En nu?’ Daarmee steekt ze de anderen aan. Zodoende is mijn antwoord op de vraag over hoeveel nachtjes slapen nog tot we vertrekken elke dag anders. Van 130, naar 170, naar 1.500 en vandaag naar 16.000. Ik werd nu al gek. Wat zal ik blij zijn als we bijna vertrekken en alles weer normaal is.

Nooit genoeg inspiratie en adressen: jongenskleding

jongenskleding kidstoday

Als je start als meisjesmoeder dan raak je verwend wat betreft het aanbod van kleding. Er is zoveel te vinden: mooie merken, betaalbare merken, hippe merken en kleine bijzondere merken. Of het nu een feestjurk moet zijn voor mijn grote meid of een lekker comfortable outfit voor de kleinste, ik kan altijd slagen. Zeker ook omdat er in elke prijsklasse wel mooie kleding voor mijn meiden te vinden is. En sterker nog: ik zou eigenlijk nog wel veel meer leuke items voor ze willen bestellen, maar de kasten zijn al zo vol. Inderdaad bestellen, want sinds de komst van Rosa heb ik het online winkelen echt omarmd. Shoppen met een megabuik, een kinderwagen of weinig tijd kon ik niet combineren met even winkelen in de stad. En al die pakjes aan huis (of bij de buren), dat ging natuurlijk wel.
Maar dit geldt totaal niet voor jongenskleding. Mijn lieve Tomas is er de dupe van. Natuurlijk jongens dragen al veel minder variatie aan kledingstukken, want geen jurken, leggings, rokken en versiersels. Maar het aanbod van de leuke merken die ik inmiddels ken, is voor jongens toch echt veel minder groot. Of minder leuk. De mooie basickleuren kan ik prima vinden, maar net even die vrolijke, verrassende en bijzondere items vind ik niet snel. Gelukkig heb ik een zoon die alle (felle) kleuren fantastisch vindt. Die felle kleuren combineren lekker met zijn enorme liefde voor ‘korte-mouwen-shirts’. Toch bestel ik vaak items die niet passen (broeken zijn altijd te wijd) of net niet leuk zijn.
En toen kwam het goede nieuws van een collega dat er een nieuwe inspiratiesite ontwikkeld zou worden voor kindermode: Kidstoday. Denk aan Fashionchick, maar dan voor kinderkleding. Heel veel inspiratie en direct de mogelijkheid tot bestellen. Ik hoop dat de jongens er een VIP-behandeling krijgen!

Ps. Heb je ook wensen en ideeën voor Kidstoday? Ik hoor ze graag!

‘Poetsen ze daar ook hun tanden?’

20140306-105214.jpg Vragen genoeg in een gezin met meiden. Ooit heb ik weleens gehoord dat het genetisch bepaald is, dat meiden veel vragen stellen. Heel veel vragen. Zoveel vragen dat ik mezelf er weleens op betrap dat ik roep: ‘Nu even geen vragen meer! Spaar ze maar op voor over een uur. Als je ze dan nog weet, hoor ik ze graag…’
En Rosa is de absolute koningin van de vragen: ‘Wat is je favoriete kleur? Hoeveel tanden had jij eruit toen je 8 was? Gaan we dat eten? Waarom kijk je zo boos? Wat ben je aan het doen? Is dit liedje ook van Bløf? Waarom speelt Tomas buiten?’ Vragen die ik af en toe niet meer kan horen.
Tot gisteren. De koffer en tas met spullen voor Ghana lagen op bed. Ze kon er niet omheen. En ja, daar kwamen de vragen weer. Nu nieuwe vragen, waar ik graag voor haar het antwoord op ga zoeken in Ghana: ‘Poetsen ze daar ook hun tanden? Hebben ze er wel eten? Als ze arts willen worden, kan dat dan? Vinden ze deze kettingen mooi (zelfgemaakte om weg te geven)? Zijn er wel winkels? En spreken ze er Nederlands?’
Door haar vragen word ik ook nieuwsgierig. ‘Hoe zal het zijn in Ghana? En wat zal ik zien in een SOS Kinderdorp?’ De reis is begonnen met heel veel vragen. En de komende dagen zal ik de antwoorden hopelijk vinden. Op naar Ghana!

Zo lekker is het langs de lijn

20140305-145722.jpg

Woensdagmiddag. Nog midden in de krokusvakantie van de kinderen. En voetballen gaat gewoon door. Althans met een derde van de kinderen die zouden moeten voetballen. Waar zijn de anderen? Nog even een rustige dag in de Efteling meemaken? Uitwaaien op het strand, zonder wind met veel zon? Of relaxed een pyamadag, omdat het gele gezin nog even moet bijtanken?
Ik kon niet anders dan naar het voetbalveld. Tomas is supersnel omgekleed als hij weet dat hij mag voetballen. Zo ook vandaag.
Dus ik sta er weer. En vandaag is het geen straf: zonder jas in de zon. Heerlijk! Wat mij betreft is de lente begonnen. En worden het nog veel van deze fijne uurtjes in de zon.

Dé prinsessenjurk – Marie Antoinette

01659074375fce824a127fe33ae7d880ce67f564be

Twee schoolvakanties geleden organiseerde ik voor Kek Mama en H&M een bijzonder leuk modefeestje voor kinderen. H&M lanceerde hun All for Children-collectie (een gedeelte van de omzet gaat naar Unicef). Dit keer kreeg de collectie het thema Halloween mee. Al zijn verkleedfeestjes en zeker Halloween niet, niet mijn favoriete feestjes, ik begon daar behoorlijk aan te twijfelen. De H&M stylingdirector en zijn collega waren prachtig verkleed als piraat en Marie Antoinette. Zo mooi, dat ik zelfs een beetje jaloers was. En als dan de hele entree van het Sanoma-gebouw omgetoverd is in een prachtige fantasiewereld, dan heeft elke moeder het héél erg moeilijk als er een ‘pop up store’ gebouwd is met daarin alle bijpassende verkleedkleren.
Ook ik werd betoverd. Zodoende kocht ik een bijzonder leuke piratenjas met bijpassende hoed. Met een papegaai op de rand van de hoed. En ik kocht ook mijn lievelingsitem: de Marie Antoinette jurk. In een ‘very cute’ maatje: voor 2-4 jarigen.
Supertrots liet ik het thuis aan mijn kinderen zien. Mijn zoon vond het meteen te gek. Echter liet de ik-zeg-nee-tegen-alles peuter zich niet betoveren. Een nano-seconde deed ze de jurk aan, maar vervolgens maanden niet. Ook al hing de jurk pontificaal op haar kamer.
Tot een paar dagen geleden. De oudste twee mochten verkleed naar de buitenschoolse opvang komen. Zij wilden het niet, maar plotseling vroeg onze prinsessenpeuter Jade of ze dé bewuste jurk aan mocht. ‘Geen probleem’, natuurlijk!’ Zelfs naar het kinderdagverblijf in het bos. Een dag die ze niet snel meer zal vergeten: zoveel complimenten over een jurk had ze nog nooit gekregen! Sinds die mooie dag in maart vraagt ze elke dag of ze de jurk aan mag doen. Is Jade dan toch betoverd door Marie Antoinette?

01fe9bcd5d39f27746764d2226866a19adb1f25deb017eb71cf63551932ffed270c63e112b4110ab0f130128f1dff78e0037fd4b3bc7b7546f2cdde5cf9962